Over De Tijdrovers

Er was eens een kinderverhaal. Het kwam voort uit een idee, groeide een beetje en knalde toen tegen zijn limieten aan. Het trok zich terug in de luwte om nog wat te rijpen. En daar bleef het, jarenlang. Tot er ineens een knuppel binnengegooid werd. Personaliseren, stond er in grote letters op. Het verhaal sprong recht en sprintte vooruit, zo snel dat zelfs zijn schrijver er eventjes perplex van stond.

In het najaar van 2015 was er die oproep van Tiny Tale’s Bookshop: Gepersonaliseerde kinderboeken schrijven. Dat leek me wel wat. Een verhaal mogen schrijven dat meerdere kanten op kan. Waarbij je die wildgroei aan ideeën dus niet moet snoeien tot er maar één idee, één mogelijkheid overblijft. Het was exact wat ik nodig had.

Soms slaag ik erin om kleine, op zich staande verhalen te schrijven. Een aantal daarvan heb ik zowaar afgewerkt, en kun je op deze site lezen. Maar vaak, als ze niet vastlopen, vertakken ze. Ze splitsen op in mogelijkheden, en tussendoor komen er weer andere verhalen uit voort. Het komt er dan op aan om keuzes te maken. De rommel te dumpen en een nieuw leven te geven aan dat wat iets waard is, maar toch in de weg staat. Zo parkeerde ik het (te) absurde orignele einde van De Val van het Nachtdier bij de Avonturen van Nico Nektapijt, die je hier ooit nog te lezen krijgt (stuur me een bericht als je vindt dat die doldwaze avonturen dringend afgewerkt moeten worden – een beetje druk van buitenaf helpt altijd).

Ik dwaal af. Afdwalen is een van mijn eigenaardigheden, en in het geval van dat kinderverhaal dat De Tijdrovers zou worden, kwam dat afdwalen me goed uit. Het avontuur om een verhaal uit te schrijven, eerst in één versie, dan in een tweede, te zien hoe de tweede versie de eerste weer bijstuurde en omgekeerd. Het plezier van universumbouw, onzichtbaar in een normaal verhaal, zichtbaar kunnen maken, niet alleen door twee variaties uit te mogen werken, maar ook die aftakkingen, die kleine verhaaltjes die onder het hoofdverhaal liggen, als bonusverhalen zichtbaar te maken.

Zo doorbreekt De Tijdrovers de grenzen van het papieren boek. Dit is hoe ik schrijf, en hoe ik nog veel meer wil schrijven: me niet beperken tot één verhaal, maar alles wat eruit voortkomt en eronder ligt, zichtbaar maken. Niet één verhaal, maar een cluster van verhalen, die allemaal verteld worden en waar een boek niet meer dan een tussentijdse export van is…