Wie?

Het begon allemaal met het geïllustreerde mini-epos  Pietje in de Zoo. Op een 6-tal pagina’s werd in grote, scheve eersteleerjaarletters het relaas gebracht van Pietje en zijn confrontaties met olifanten, nijlpaarden en een groot bord frieten. Het verhaal raakte nooit af, laat staan gepubliceerd. Een vervolg, Pietje aan Zee, werkte ik wel af. Ik had namelijk een doel voor ogen: ik zou het persoonlijk aan Sinterklaas afgeven. Ik vond dat ik wel eens iets mocht terugdoen voor al dat moois dat hij de afgelopen jaren in mijn schoen had gelegd. Wie weet heeft het nog altijd een plaats in zijn boekenkast.

Het hield nooit meer op. Het fantaseren niet, het niets afwerken ook niet (tenzij als het moest). Ik verslond boeken en raakte in de ban van fantasy. Toen ik een jaar of 16 was, werden de fundamenten van een eerste universum gelegd, iets wat ooit tot een paar dikke fantasyboeken moet leiden. Het is nog steeds in opbouw en stelt het goed, dank je wel, al is er na 20 jaar niet meer dan 1 verkennend verhaal uit voortgekomen. Geduld is een mooie zaak. Misschien heb ik over twintig jaar die roman wel klaar 😉

Als 21-jarige student ontdekte ik het internet. Zo kwam ik op Schrijfnet terecht, een site waar schrijfsels kon droppen, die dan meestal met genadeloze kritiek werden neergesabeld. Ik postte er onder de naam paavo. Oude versies van een aantal van mijn verhalen zijn er nog steeds in het archief terug te vinden. Het was een fantastische leerschool. De kritiek was hard, maar als je er mee om kon, leerde je veel bij. Jammer genoeg werd het in 2005 stopgezet. Ook de FreeWrite-opdrachten van het eveneens ter ziele gegane Writers At Home gaven een goeie zet om vanuit één of twee woorden een heel verhaal te maken.

Ik werkte ondertussen ook mee aan Sanseveria, het tijdschrift met de toepasselijke ondertitel “tijdschrift ter bevordering van de verlichte cafépraat.” Daar leerde ik de realiteit vervormen en leefde ik me op schrijfvlak uit met absurditeiten. Het was een voortreffelijke kweekvijver voor ideeën, al bleef het vaak daarbij. Verhalen werden pas veel later afgewerkt, sommige liggen nog altijd op de plank.

Toen ik mijn diploma op zak had, verdween mijn fantasie in cursussen Duits. Het schrijven viel stil en ik begon me zelfs voor computers en zo te interesseren. Mijn lief bracht me weer op het rechte pad. Oude verhalen werden van onder het stof gehaald en herschreven, ik maakte een paar jaar deel uit van een schrijfgroepje, leerde keuzes maken en afwerken.

In 2012 maakte ik mijn eigen website (die interesse in computers kwam dus toch nog van pas). Het voornemen was om elke maand een verhaal te posten. Kwestie van een beetje druk op de ketel te zetten. Ik heb het een jaar volgehouden, inclusief websitecrash (ik had de lat technisch een beetje te hoog gelegd) en heropbouw vanaf nul, hier op wordpress.  Toen drukten een verbouwing en een kleine de pauzeknop een paar jaar in.

Maar in het hoofd bleef het niet stil. In de kladblok ook niet. En nu staat de schrijfknop weer helemaal aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s